مهسایی بود که... توی یک دورهای کلی گپِ دوستداشتنی زدیم توی وبلاگ با هم... که کلی هم کتاب خونده بود و فیلم دیده بود، و اصلا نمیدونم کی بود و از کجا رسیده بود به سطر هفتم (چرا ازش نپرسیده بودم؟! (البته فکر کنم یه جورایی میدونم چرا نپرسیده بودم))... و نمیدونم چرا من رو یک جورایی یادِ لیلیِ باران مینداخت...، هست؟ (این جملهی عجیب و غریبیه که فقط خودِ مهسا اگه بخونه میفهمدش، چون هیچ نشونهای نداره این مهسا که بگم کسی با این مشخصات میشناسدش یا نه! و برای همین مدتها پرسیدنِ این سوال رو ـچون نمیدونستم چطور باید پرسیدـ به تعویق انداخته بودم! هر چند، مثلا سراغِ اون قصهی نیمهکاره رو هم که گرفتم که کلی نشونهی آشکار داشت، هیچکس سراغی ازش نداشت یا حتا اسمش رو هم نمیدونست، جز یگانه که مطمئنم کرد نویسندهش ترانهنامی بود!) * همینجوریا! Just for knowing

سالها قبل، قبل از اینکه بشم لیلی A شاید... (خدا میدونه که چقدر دلم برای این ترکیب تنگ شده و برای اون A بیربط، بعد از لیلی)، در هر زمانی، حداقل در حالِ خوندنِ سه تا کتاب بودم: یک کتاب سبکتر (از لحاظِ وزنِ واقعیِ کتاب) برای توی کیفم، هر جا و وقتی که پیش اومد برای کتاب خوندن بیرون از خونه، یک کتاب برای توی خونه و یک کتاب، از قطورترها، برای آخر شبها، کنار تخت. کتابهایی با دنیاهایی کاملا متفاوت. خیلی از اطرافیانم نگرانِ این وضعیت بودند. که باعثِ و معلولِ چندپارگی ذهن و... بشه، باشه. دورهی خوشی بود. بعد، شاید نه بلافاصله بعد از اون دوره، دورهای رسید که کتاب خوندن به قهقرا رفت و مدت زیادی موند توی اون وضعیت. طول کشید تا فهمیدم کتاب خوندنِ مداوم، یکی از گمشدههای زندگیم هست. یکی از دلایلِ حالِ خوبم که از خودم دریغ کرده بودم. یواش یواش و نمنمک برگشتم به دنیایِ کتابها، از بهترین دوستانِ (چقدر کلیشهای هست این کلمه، و چقدر واقعی و گویا) همهی عمرم؛ آنچه که اینی که هستم رو ساخت. من خیلی آدمِ قلم و کاغذ نیستم. صادقانه بگم که اگر فقط قلم و کاغذ داشته باشم، هیچی نمیتونم بنویسم. هیچی! من محتاجم به کیبورد برای نوشتن. خیلی هم وابسته به بوی کاغذ و ورق زدنِ کتاب نیستم برای خوندن. الان مدتهاست که کتابِ کاغذی نخوندم. فقط دارم پیدیاف میخونم. ترجیحم نیست، ولی اقتضای موقعیتم هست. ولی